Ping en Pong in Kangaroe en Koalaland
Ha lieve mensjes,
Hier weer wat leesvoer. Heeft weer een tijdje geduurt maar ben nu op een
plekkie waar ik weer rustig achter een computer kan zitten. Zit op dit
moment bij de oude stage begeleider van Roy in Toowoomba (mooie naam).Ik zou zeggen print het weer uit en je weet waar de ideale plek is om het te
lezen! Als je toch besluit onder je baas zijn tijd te lezen, geef mij dan
maar de schuld!Het is weer een beetje veel, maar ik loop zoals gewoonlijk een tijdje achter
en probeer het een beetje in te halen.
------------------------------------13 december, woensdag
Jammergenoeg branden we weer vroeg eruit maar Roy besluit toch te blijven
liggen. We haddan afgesproken vandaag naar die andere camping in de stad te
rijden, vandaag was er wel plek voor ons. Om 11 uur komen we daar aan en
krijgen een mooi plekkie met uitzicht op de zee. Moe graaien we een beetje
in onze broekzakken om te kijken hoeveel geld we nog hebben, maar…..
gisteren is wel erg wreed geweest. Bij elkaar komen we aan 15 dollartjes.
Omdat we toch eigenlijk aan het budget-reizen zijn vinden we dit een mooie
gelegenheid om maar eens te kijken of we het met die 15 dollartjes 2 dagen
vol kunnen houden. De camping is al betaald en onze gesteldheid voor vandaag
voorspeld toch weinig fanatieks. De dag komen we inderdaad weer lekker in
het zonnetje, beetje lezend en game-boy'end door. We zitten 10 meter van het
strand en zijn er vandaag zelfs niet opgeweest. Roy gaat nog even naar de
buurtsuper en koopt een budget maaltijd die we dan maar lekker oppeuzelen.
s'Avonds lopen we nog even langs wat hosteltjes om te kijken of we daar voor
kerst kunnen verblijven, wel leuker om dan een beetje onder de mensen te
zitten. De meeste hostel-recepties zijn dicht dus besluiten we maar om er
morgen maar even langs te lopen dus terug naar ons campinkie. Maar de voor
de rest doen we echt helemaal niks meer, een hele goede luie rustdag! Maar
die hadden we dan ook wel zeker verdiend. Vroeg vallen we dan ook met het
geluid van de zee op de achtergrond in slaap.
14 december, donderdag
Na een goede douche en een goed ontbijt gaan we de hosteltjes weer langs om
toch nog iets voor kerst te boeken. We zijn er eigenlijk wel een beetje laat
mee, maar toch proberen want we moeten natuurlijk altijd wel iets kunnen
regelen. Van kerst tot en met nieuwjaar schijnt Byron Bay namelijk helemaal
vol te zitten. Je kunt dit "stadje" een beetje vergelijken met Renesse in de
zomer en Gerlos in de winter, dus bevalt me wel!! 1 straat helemaal vol met
barretjes, restaurantjes en winkeltjes, een echt toeristische vakantieplaats
maar wel heel gezellig. We komen aan bij een hostel, net naast het "centrum"
en tot onze grote vreugde hebben ze nog wel wat voor de 24 t/m 27 december.
Het zijn wel 2 bedden in een 4 pers. kamer, dus zitter er nog 2 onbekende op
de kamer. Geen probleem en geven natuurlijk Roy zijn geblokkeerde creditcard
als onderpand. We checken nog wat andere hostels maar die zitten allemaal
vol. Lopen nog wat door het centrum en vinden dat we vandaag al wel weer
genoeg gedaan hebben. Op de camping pakken we snel onze bezigheden van
gisteren weer op en doen echt nog minder. Een tijdje later gaat de telefoon,
het is Nathan (broertje van Newcasle-vrouw). We hadden gisteren zijn
voice-mail ingesproken dat we waarschijnlijk vrijdag naar Coffs-Harbour
zouden komen. Hierna besluit ik mijn klerenhoop is een beetje op te ruimen
en jawel…. Nog 7 dollar valt er uit een een wel ontzettend vieze broek,
feest!! Toch vinden we dat we dit geld niet zomaar moeten besteden maar echt
alleen iets nuttigs mee moeten doen. Na het eten zitten we van de 7
dollartjes dan ook een verdient biertje in het Beach hotel te drinken, heel
nuttig! Met het biertje proberen we een tijdje te doen maar ja, hij is toch
weer zo op. Als we terug naar de camping lopen zijn we toch wel trots op
onszelf dat we met 15 dollar inderdaad 2 dgn gedaan hebben.
15 december, vrijdag
Tijdens het opruimen van de camper en de campingplaats ben ik mijn rugtas
kwijt. Nu is dat op zich niet zo vreemd als ik wat kwijt ben, maar een
rugtas is wel groot. Nog maar eens alles doorzoeken maar geen rugtas.
Aangezien we niet echt altijd het bussie op slot deden en de rugzak voor op
de stoel lag is de kans groot dat een echte boef hem meegenomen heeft. Het
enige waardevolle wat erin zat was het instructieboekje van mijn Asterix en
Obelix spel op de game-boy en….oh ja, Roy zijn fototoestel met een bijna vol
rolletje. Verder alleen wat rotzooi en souveniertjes uit het vliegtuig. Als
we ons campertje toch maar rijklaar maken besluiten we hem toch maar even af
te spoelen met schoon water. Hij heeft nu 3 dagen in de zoute zee lucht en
zeespetters gestaan en plakt echt aan alle kanten. We rijden naar de
brandslang waarna ik als een echte brandweerman de bus, en de passerende
voorbij gangers, weer goed schoon spuit. Bij het uitchecken vragen we toch
maar of ze misschien wat gevonden hebben en jawel. Ze laat ons wat gevonden
spulletjes zien en bovenop ligt gelijk iets wat we meteen herkennen.Bovenop ligt een oog-kapje-ding, wat je krijgt in het vliegtuig om op je hoofd te
doen zodat dan je ogen verduisterd zijn. We hadden daar tijdens de vlucht
naar Melbourne 2 van die grote ogen opgetekend (was wel een grappig gezicht
als je die dan op zet) en deze ligt nu bovenop de stapel. Alles ligt er
behalve de rugzak, ze hebben dus alleen mijn mooie regzak gejat, maar
gelukkig wel alles terug, inclusief het fototoestel en Asterix en Obelix
boekje! De rit naar Coffs-Harbour duurt ongeveer 2 1/2 uur. Roy als volleerd
vrachtwagenchauf achter het stuur en ik lekker tukkend achterin. Na een pit
stop bij de Mac parkeren we midden in de stad in Coffs. We hebben met Nathan
afgesproken dat hij ons rond 5 uur opbelt zodat hij ons dan ergens op kan
pikken. Eerst pinnen we even waarna we de eerste bar die we tegenkomen maar
induiken. Twee biertjes later, tring tring, Nathan, komt naar het café en we
rijden met hem mee naar onze geparkeerde auto. Nathan is een klein grappig
mannetje van 20 met een hele gave oude car. Alleen die car wil niet echt, na
5 min. krijgt hij hem aan de praat maar bij het eerste stoplicht valt hij
uit, geen benzine meer. Ja, dan maar duwen. Roy en ik hebben hier inmiddels
ervaring mee en midden op de highway duwen we de auto naar de kant waarna
wij in onze auto naar het benzinestation gaan. Met benzine rijden we een
paar bochten verder naar zijn huis waar blijkt dat hij zijn portemonee op de
auto heeft laten liggen, die is er dus onderweg ergens afgevallen, dombo! We
dachten dat wij wel eens slordig waren maar hij slaat echt alles, goeie
gast!Na een half uur zoeken, toch maar de politie belle en waarempel, ze
hebben hem gevonden. Als Nathan zijn beurs heeft opgehaald rijden we naar de
Rugby-club waar ze gratis bier geven omdat het team van Nathan iets gewonnen
had. Het is een groot clubhuis waar we tezamen met zijn vrienden wat bieren
en eten. Het zijn echt goede lui allemaal waar je je gelijk thuis voelt
(niet alleen omdat er bier en eten is). Ze zijn allemaal hier in Coffs
geboren, kennen elkaar al heel hun leven en zullen hier ook wel doodgaan. Na
een tijdje roepen er een paar "round the world", staan op en lopen naar de
zijkant van de bar. Daar staan ze tegenover de drankkast met ongeveer 50
verschillende sterke dranken in alle kleuren en maten. De bedoeling is dat
ze omstebeurt een kleur van een land pakken en die dan achterover slaan.
Oranje staat er jammergenoeg niet bij en schrobbelear kennen ze ook al niet,
dus bij onze beurt kiezen we voor de witte sambuca, die snel naar binnen
vliegt. Na nog wat Rugby taverelen nemen we een taxi-bus naar een tent in de
stad. We stappen uit maar opeens voel ik iets glibberigs naast mijn navel,
kijk en zie een grote bloedzuiger zitten. Uit reactie ruk ik hem van mijn
buik waarna mijn handen en mijn hele grijze shirt onder het bloed zitten.
Dat beest had natuurlijk de dag van zijn leven met dat dunne bloed in mijn
lichaam. Met bebloed shirt willen we naar binnen maar we hebben geen
legetimatie bij, aangezien mijn shirt er ook niet echt aantrekkelijk uit
ziet gaan we met een taxi even op en neer naar Nathan's huis. Paspoort bij,
schoon shirt aan en klaar om verder te strijden. Maar de rest van de nacht
staan we eigenlijk alleen maar een beetje op de dansvloer, hebben slappe
ouwehoer gesprekken met dronken ausies en hangen nog wat aan de bar. Totdat
Nathan ons in een auto stopt die ons netjes naar huis brengt.
16 december, zaterdag
We lagen er om ongeveer 6 uur in maar om 9 uur worden we er al weer
uitgebrand. Nathan is bij zijn vriendin blijven slapen, dus wij rijden maar
even snel langs de supermarkt en door naar het strand. We hebben wel
verdiend om vandaag weer een rustdag te houden. Lekker slapen, beetje
zwemmen, goed hoor!! Om een uur of 2 komen Nathan + friends ineens het
strand op maar zij besluiten na een uurtje al weer weg te gaan. We spreken
af dat we rond half 6 naar hem toe komen, kunnen we effe douchen want
vanavond gaan we ergens eten ter gelegenheid van de verjaardag van een
vriendin. Zo gezegt en ook nog eens zo gedaan en fris met zelf een schone
slip stappen we bij Nathan in de auto naar een
restaurant/bar/dorpshuis/visclub/casino/enz, een alles in 1 gebouw. Het is
weer gezellig, lekker eten en hebben leuke gesprekken met de ausies. Ik zit
naar een vriendin van Nathan die geschiedenis studeert, "maar waarom" vraag
ik, "Nou, je hoeft het maar 1 keer te leren en het veranderd toch nooit
meer", hele slimme meid!!! De vriendengroep van Nathan besluit vanavond niet
te gaan stappen maar een filmpie te huren. We vinden dit meer dan OK, rijden
naar huize Nathan en na een slechte film lopen we naar buiten, de tuin in op
zoek naar een ontzettend mooie witte bus.
17 december, zondag
Vroeg, zwetend de bus uit, de bus toch maar weer in op weg naar een klein
eilandje naast Coffs. Eigenlijk geen eiland, je kunt er zo oplopen maar er
moeten hier heel veel aparte vogels zitten. We lopen er over maar zien er
geen 1, wel een mooi uitzicht over de kustlijn maar geen vogels. Deze
beesten blijken onder de grond, in een soort van konijnenhol te zitten
broeden. Aparte rare vogels. We rijden weer naar het strand, zwemmen wat en
besluiten om vandaag maar richting Mount Warning te rijden. Over een weekie,
met kerst moeten we in Byron Bay zijn en dit National Park ligt er niet ver
vandaan. Op het strand worden we echt ons zwembroekie uitgebrand dus rijden
we eigenlijk gelijk naar Nathan. We bedanken hem voor alle, hij nodigt ons
gelijk weer uit als we ook maar even in de buurt zijn. Hele aardige gast!
Als we ongeveer 200 km gereden hebben maken we een lunch-stop waar we het
eens worden dat we wel weer genoeg gereden hebben voor vandaag. Ook proberen
we de olie te checken maar dat hulsje waar dat oliepijlstokkie in zit is
ineens helemaa verschoven. Wat nu weer? Ik probeer er nog bij te komen maar
na 2 brandplekken hou ik er snel mee op. Dan maar gewoon wat olie bijgooien
en hopen dat'ie gewoon blijft rijden. We kijken op de kaart en ongeveer 50
km verder is een ander National Park met camping waar we een uurtje later
voor een gesloten receptie staan. Jammer, dan zoeken we zelf wel een plekkie
en vinden een mooi stekkie met eigen bbq voor onze neus. Als ik wat uit het
deshbordkasje wil halen hangt eronder een ineens een los apparaatje met
allemaal draadjes erin en eruit. Zou echt niet weten wat dit nu weer is maar
het hangt wel los. Ik weet niet zoveel van auto's maar wel dat dit niet
hoort. Als Mac Quiver schroef ik het ergens anders vast prop de draadjes er
weer een beetje in en volgens mij begint heel de auto langzaam uit elkaar te
vallen. Een paar uur later is de motor afgekoeld dus gaan we maar eens naar
het olie-ding-stokkie kijken. Ik pak het eruit maar heb dat buisje waar dat
pijlstokkie inzit ook ineens in mijn hand, oeps. Roy maar onder de auto
kruipen en na wat duw en trekwerk zit het buisje er weer heel los in.
Starten de motor en hij doet het, niks aande hand dus. We lopen nog even
over het strand, maken spaghetti op de hout-bbq en naast ons brandende
kampvuurtje vallen we in slaap.
18 december, maandag
Als ik wakker wordt, een beetje buiten ontwaak komt Roy al terug van het
strand, die heeft al weer een hele ochtend achter de rug. We ontbijten wat
en lopen langs het strand naar de rotsen waar we foto's nemen van de hoge
golven die op de rotsen kapot slaan, erg mooi om te zien. Na een goede
douche checken we het olie-dingetje nog een keer, zit er nog in maar voor
hoe lang?? We zijn vandaag vandaag echt van plan de Mount Warning te
bereiken en rijden langs de receptie, bedanken nog voor de gratis nacht, de
"highway" op (meer een breed fietspad). Lekker bergje op (12 km/uur) en
bergje af (127 km/uur) maken we een pit-stopje in Nimbin. Dit is het
hippie-paradijs van Australie waar inderdaad de tafelkleden in de mode zijn.
Wij als echte hippies krijgen snel allemaal drugs aangeboden, lijkt
Nederland wel, maar slaan ze toch maar af. Als de volgende komt om hash of
wat dan ook te verkopen vragen we of hij niks sterkers heeft, "doe maar een
kilo coke", maar die rare hippie-gast ziet de humor door niet van in. We
bestellen wat te eten en drinken op een terrasje en na 15 min. komen we
erachter waarom er een bord hing met "if you are in a hurry, say it" daar
hangt. Er zijn bijna geen klanten maar toch 20 min. wachten op een broodje
met koffie. Ach ja, hast hebben we toch niet maar wel knap irritant als je
honger hebt. We starten de superbus weer en een paar km verder staat een
blond lifstertje. Natuurlijk stoppen we, vragen waar ze naartoe moet en we
kunnen haar wel een eindje meenemen. Ze reist al 2 jaar al liftende door
Australie, wel gedurft voor een klein blond meisje. We zetten haar in
Murwullumbah(?) af en wij rijden nog 10 min. verder naar Mount Warning
National Park. Dit is de hoogste berg in dat gebied, je kunt die beklimmen
en bovenop hebben ze een soort uitkijkpunt gebouwd. Je kunt het eerste stuk
van de klim met de auto doen dus rijden we langs de camping in de 1e
versnelling "heel hard" naar boven. Toch wel stijl! Kijken even rond en
zeggen tegen dat bergje dat we hem morgen gaan pakken!! Op de camping is er
helaas geen plek meer naast het Zweeds-bikini team, jammer, dan maar naast
de schijthuisjes. We nemen nog een pasopjetanden-duik in de mini-pool, eten
wat en al game-boy'end en lezend bereiden we ons voor op de klim van morgen.
19 december, dinsdag
Om 9:30 staan we klaar: bergschoenen aan, flessen water gevult en een schone
slip aan (extra bij). We rijden hard in de 1e versnelling naar het hoogste
punt voor auto'tjes en beginnen onze tocht. Op een bord ervoor staat dat het
alleen voor geoefende klimmers is, "zijn wij", en dat het ongeveer 5 uur
duurt, "geen probleem". Vroeger in dienst hebben we nog eens de Mount
Everest beklommen dus dit wordt een stukje keek! Het is een mooie trip door
het dichte woud naar boven en na een kleine 2 uur klimmen komen we bij het
laatste stuk waar een ijzeren ketting langs hangt om jezelf mee naar boven
te hijsen. Maar bovenop (1160 meter) heb je echt een prachtig uitzicht. We
blijven er een uurtje zitten waarna de terugtocht gelukkig een stuk
eenvoudiger gaat en bij elkaar 4 uur later staan we weer beneden. Hele mooie
klim, shirt, broek en slip kan je wel uitwringen maar toch. We rijden naar
de "stad" Murwillumbah om te kijken of we nog wat kunnen internetten, de
reisverslagjes bijwerken, maar na veel zoeken kunnen we alleen in een
computerwinkel voor veel geld 20 min. de digitale snelweg op. Dat schiet
natuurlijk niet op en als we weer buiten staan zien we ineens een heel mooi
bord: "Quick haircut, 10 dollar". Dat is wel grappig, moeten we zeker
hebben! We gaan in de kapperstoeltjes zitten en inderdaad, 10 min. later
hebben we een mooie korte coup-de-ausie! De schaar komt er bijna niet aan te
pas, dus met grappige koppies gaan we via de supermarkt terug naar de
camping. Daar relaxen we verdient wat, stoppen 8 keer een kwart pizza in de
oven (anders past het niet), proberen nog even naar huis te bellen, maar
snel liggen we weer te pitten.
20 december, woensdag
Tot een uur of 1 hebben we eigenlijk niks gedaan. Beetje gelezen,
game-boy'en, in de zon liggen. Roy gaat toch maar even naar de camping-baas
toe om te vragen of hier nog een mooie "bushwalk" is. We zitten namelijk
midden in het regenwoud dus er zal toch wel iets zijn. Hij komt inderdaad
terug met een onduidelijk-chinees-achtig kaartje, maar we moeten gewoon daar
het woud in dan weer gewoon rechtdoor blijven lopen en de oranje stippen op
de bomen volgen. Je raad het al, hoewel Roy toch goed is in spoorzoekertje,
na 400 meter tussen de boompjes zijn we alweer verdwaald maar op ons
richtingsgevoel komen we een half uurtje later toch op een soort weg
terecht. De weg is wel grappig en na een ander uurtje zien we opeens een
huis waar een man naar ons toeloopt. We vragen waar we eigenlijk zijn en we
blijken in zijn tuin te staan. Dat pad waar we opliepen was zijn oprijlaan
van 3 km lang bergop wat uitkomt bij zijn huis. Hij woont daar bovenop die
berg met vrouw en 2 kids en komt oorspronkelijk uit Sydney waar hij "Greg"
het stadsleven zat was.Heeft hier deze oude bananeplantage gekocht maar
daar weer natuurgebied van gemaakt, goeie gast. We ouwehoeren een half
uurtje waarna we de tocht over de oprijlaan weer naar beneden wagen, terug
naar de camping die daar ergens moet liggen. Na ons avondvoer komt Roy met
het mooie idee om vogelbekdieren te gaan bekijken. De camping-boswachter had
gezegt dat je tijdens zonsondergang die dieren bij de brug kon zien. OK dan
maar, maar na 15 min. naar het water staren, 1 vis en een schildpad te
hebben gezien wat mijn geduld al wel op. Roy moest en zou zo'en beest zien
dus "Dan blijf je toch lekker zitten". Twee uur later komt hij ook terug
en……. niks hoor, 2 uur voor niks naar het water zitten staren, dombo! We
hebben nu wel een biertje verdient maar, het is echt waar, het was op! We
halen de hele camper overhoop maar niks! Wel vinden we onze fles wiskey voor
noodgevallen, we hebben in Melbourne een fles wiskey gekocht voor "speciale
momenten" en "noodgevallen", maar hij staat er nu al een maand
onaangebroken. We kijken naar de fles en anoniem wordt besloten dat dit toch
echt wel een noodgeval is en open met dat ding! In onze plastic
campingbekers gaat het vocht goed naar binnen en we vallen dan ook goed in
slaap.
21 december, donderdag,
Vandaag gaan we proberen richting "Border-Range Park" te rijden. We zijn
vanochtend, na een nachtje vergeten te betalen op de camping, naar het
tourist-center gereden waar ze ons vertelde dat het Border-Range National
Park heel mooi moet zijn. Gisteren had de vrouw van "Grag" er ook al goede
dingen over gezegt dus tijd om dat maar eens uit te zoeken. Na 1/2 uur
rijden komen we bij een dirt-road die 70 km lang door het park loopt. Dan
maar weer net doen of onze bus weer een jeep is en tussen de hobbels en
kuilen door naar boven. In de 1e en 2e versnelling scheuren we de berg op en
ik beluit maar bovenop de bus te klimmen, prachtig uitzicht. Het is een weg
die dwars door het regenwoud gaat en bovenop moet je een beetje oppassen
voor de laaghangende bomen en takken, maar het uitzicht zegt genoeg. Na 2
uur en 8 km verder hoor ik wat gepruttel en staan we op een helling stil,
lig op mijn buik op het dak en met mijn hoofd door Roy zijn zijraam kijken
we elkaar aan. Nog een keer starten maar niks. Wat nu weer?? We staan echt
in "the middle of nowhere" en de auto wil niet meer starten. Op zich kunnen
we de humor er wel van inzien en we besluiten om de klapstoeltjes buiten te
zetten en de motor af te laten koelen. Een half uurtje later proberen we het
nog een keertje maar weer alleen pruttel pruttel. Wat nu?? Gelukkig zijn we
lid van de NRMA (ANWB) en hebben we berijk op onze mob. tel, bellen maar.
O ja, we hebben geen geld meer op onze pre-paid kaart van de telefoon, dat
komt ook weer goed uit! We hebben een paar km terug een huis langs de weg
zien staan dus besluiten we maar de bus achter te laten en terug te lopen
naar dat huis in de hoop dat er iemand thuis is. Daar aangekomen is er
gelukkig iemand aanwezig waar we de NRMA kunnen bellen, hij geeft deze arme
bezwete zwervers nog wat te drinken, praten nog wat maar we gaan toch weer
naar buiten om op Ali van de wegenwacht te wachten. Een uur later horen we
een auto'tje aankomen scheuren en inderdaad het is onze held van dit moment
Ali! Hij stapt de bus in, kijkt naar de motor, probeert hem te starten,
haalt een draadje los en weer vast, en binnen 1 minuut doet hij het weer.
Ali is echt goed!! Zat een klein luchtbelletje in de benzineslang zodat hij
geen benzine meer kreeg, of zoiets? Hij legt het goed uit zodat we het de
volgende keer zelf kunnen doen, maar als hij vraagt of we het snappen,kijkt
hij naar ons en loopt hij al hoofdschuddend weg. Ali is ook al een beetje
boos omdat hij een uur heeft gereden om ons te bereiken en nu weer een uur
terug moet, voor 1 stom draadje, maar ja, jammer voor hem, maar wij kunnen
weer rijden! We besluiten toch weer verder te rijden maar bij de eerste
picknick plaats die we tegenkomen draaien we toch maar weer om. We hebben 2
1/2 uur gereden en zijn 9 km verder, nog 61 te gaan, denk het niet! Bij de
picknick-plaats gaan we maar even bbq'en, we hadden nog wat viese worsten in
de koelkast, doe daar honger bij en je hebt een bbq. Onder het eten wordt
door ons en alle dieren van het grote regenwoud besloten dat we naar Nimbin
gaan om de nacht door te brengen. Dat is ongeveer uurtje rijden en wel
grappig. Nimbin staat bekend als een echt hippie-stadje waar veel oude en
jonge hippies alleen maar stoned rondlopen. Als we daar eindelijk aankomen,
nadat de bus bijna uit elkaar gevallen is van de goede wegen, is het er
inderdaad wel erg relax, we vinden een leuk campinkie en een dorpskroeg waar
we nog een biertje halen.
22 december, vrijdag
De camper staat gelukkig in de schaduw dus uitslapen tot 10:30. Heel relax
ontbijten, douche, beetje lezen, game boy'en, schrijven, dan toch maar wat
gaan doen vandaag. Een vrouwtje op de camping zegt dat er een mooie bushwalk
is 11 km verder en dat er vanavond in een theater/café een film draaid en
eten is voor maar 13 dollar. Klinkt ineressant dus een uurtje later staan we
voor Mount Nardi waar de bushwalk moet zijn. Ze heeft gelijk en we lopen 1
1/2 uur door het woud op zoek naar watervallen. Volgens de bordjes moeten ze
hier ergens zijn maar niks We zijn inmiddels al naar de andere kant van de
berg gelopen en ik heb geen zin om dezelfde weg weer terug te lopen. Volgens
het kaartje moet hier vlakbij een weg zijn en we besluiten dat ik liftend
naar de bus ga en Roy dezelfde weg terug gaat lopen. Kijken wie er eerder
is. De weg die ik moest vinden was nog 4 km verder en tijdens mijn tocht
ligt er ineens een slang van ongerveer een meter midden op mijn pad. Wat nu?
De meeste slangen hier in Australie zijn niet gevaarlijk maar ik ben nu
alleen, als het toevallig wel een gemenerik is en die vind me toevallig
lekker, lig ik hier. Ik besluit wat stenen te pakken en van een meter of 8
er vandaan raak ik hem vol, hij (of zij, kon ik niet zien) slaat gelukkig op
de vlucht de bosjes in en snel loop ik er voorbij. Het pad naar de weg loop
door een of andere commune-dorp maar de weg ligt er inderdaad achter.
Allemaal rare mensen, gekleed in theedoeken en tafelkleden kijken me aan als
ik al zwetend in 32 graden aan kom lopen. Ik loop er maar snel doorheen en
de eerste passerende auto neemt me gelukkig mee. Hele vage gast maar brengt
me wel een stukkie in de goede richting, wel bij de verkeerde afslag kom ik
later achter. Na weer 1/2 uur in de brande zon teruglopend neemt een
koppeltje uit Melbourne dit zielige zwetend hoopje mens mee en zet me op de
afgesproken plek af waar Roy 15 min. met de bus langs komt rijden, goede
timing. Op de camping nemen we een snelle douche en zien een bus binnenkomen
vol met 40 reisigers. Zij reizen van Cairns naar Sydney in 3 dgn en stoppen
dan op de touristiche plekjes. Elke dag in de bus, uurtje eruit, snel
kijken, bus in en weer verder. Niks voor ons, wij hebben onze eigen
"advanture-bus". We lopen hierna naar de 13 dollar film-eten-gratis wijn,
waar we goed te eten krijgen, ook nog wijn krijgen en in de mooiste bioscoop
die ik ooit gezien heb een filmpie kijken. Bij het eten zitten er 2 engelse
zusjes naast ons waar we gezellig mee kletsen. De bioscoop bestaat uit een
een klein theater met allemaal relaxe tuin-ligstoelen en banken. Na de film
gaan we weer naar het dorpsbarretje waar een goede band speeld. Heel grappig
om te zien is dat op de dansvloer allemaal gasten van 40+ staan, volgens mij
zo stoned en zat als wat, met als toppunt, de kerstman! Een oude hippie-gast
van volgens mij 200 jaar met grote grijze baard en kerstmuts. Het was hem,
zeker weten. Ik nog even buiten kijken of zijn kar met van die vliegherten
er stond maar nee. Maar de volgende keer als iemend vraagt waar de kerstman
vandaan komt, dan is dat Nimbin! Verder kijken we met groot genot naar de
oude-yankee met "the moves". Hij staat op de dansvloer eigenlijk stil en
maakt dan hele mooie "moves", prachtig. Die moeten we zeker onthouden. Om 12
uur worden we verzocht weg te gaan en voor het slapen gaan pakken nog een
wiskey'tje voor de bus.
23 december, zaterdag
Vandaag weg uit nimbin, dus proberen we om 10 uur uit te checken.
Jammergenoeg lukt het net niet en om 11 uur besluiten we tijdens on ontbijt
dat we straks naar de "protester falls" gaan. Daarbij moet ook nog een
gratis camping zijn, perfect voor ons. De "protesters falls" zijn
watervallen die midden in het regenwoud liggen, moet heel mooi zijn. We
rijden ongeveer een uurtje en komen op de "camping" naast het begin van het
wandelpad naar de watervallen. De camping is niks meer dan een stukje bos,
zonder bomen en een wc, ziet er niet echt aantrekkelijk uit. Bus neerzetten
en na een 1/2 uurtje lopen bereiken we de watervallen. Het is er eigenlijk
maar 1 die van ongeveer 100 meter naar benden valt. In het watertje eronder
mocht je alleen niet zwemmen omdat er beschermende kikkers inzaten, maar een
lekkere douche onder de watervallen was perfect. We lopen weer terug, zien
nog wat leuke diertjes, maar besluiten toch maar ergens anders naartoe te
rijden en niet op die nep-camping te blijven staan. Bangalow lijkt een mooi
dorpje ongeveer 30 km van Byron Bay vandaan. Morgenochtend verwachten ze ons
daar dus een mooie uitgangspositie. Bangalow, mooi dorp, maar na 6 extra
rondjes, 2 keer vragen vinden we nog geen camping die er toch echt moet
zijn. Jammer, dan rijden we wel door naar Byron Bay. Net erbuiten vinden we
een camping waar ze nog plaats hebben en rustig lezend en kaartend bereiden
we ons voor op de komende zonnige kerstdagen.
24 december, zondag
Om 11 uur moeten we bij het hostel zijn, waar we voor de komende 3 dagen 2
bedjes geboekt hebben. Dus vroeg eruit, spullen pakken, rugtas inpakken met
spulletjes voor de komende dagen, en rijden maar. In Byron Bay is het
file-rijden, zo druk, maar als we eindelijk bij ons hosteltje ankomen
krijgen we snel een stapelbedje in een 4 pers. kamer. Er is ook nog een 2
pers. bed waar nog 2 andere gasten bijkomen. Eeste kerstdag blijkt alles in
Byron Bay gesloten te zijn dus adviseren ze ons, als we nog wat drank + eten
bij kerst willen hebben om dat nu maar te gaan halen. Dus snel de auto in
richting de bottle-shop en met volle handjes lopen we blij het hostel weer
in waar blijkt dat we 2 zweedse kamergenoten hebben, goeie gasten. Hierna
gaan we nog maar even wat internetten maar al snel zitten we daar een paar
uur.Byron is nu met kerst echt overvol. File-vorm door de straat met
winkeltjes, barretjes, restaurantjes en heel gezellig druk! We lopen terug
naar het hostel, drinken wat biertjes en halen wat te eten bij de
plaatselijke kebab-shop, goede kerstavond maal! Het hostel is heel gezellig
ingericht met allemaal kamers die in een U-vorm om een gebouwtje heen staan.
In dat gebouwtje staat een grote keuken, barretje, pooltafel enz. Daarbuiten
dan een zwembad, beach-vollybal veldje en een groot terras met bbq. Iedereen
gaat s'avonds en ook s'middags aan die grote tafels zitten beetje ouwehoeren
en beetje drinken. Wij kunnen ons daar goed in vinden en zitten al snel aan
een tafel met 2 zweedse die de wijn maar al te lekker vinden. We hebben een
paar grappige gesprekken waarna we besluiten naar een bar/discotheek in het
dorp te gaan. Als we daar aankomen blijkt het 11:45 te zijn en die tent
sluit om 12:00 omdat het dan 1e kerst is. De zweedse willen graag naar
binnen maar wij hebben geen zin om voor 15 min. naar binnen te gaan en
zoeken een andere tent op. Er blijken er nog 2 open te zijn met beide een
grote rij ervoor, dus niet dan. Als we ergens geen zin in hebben is om in
een rij te gaan staan, dus lopen we terug naar het hostel waar op het
aangrenzende strand nog een groot kerstavond-vuur is. We zitten daar nog
even maar vinden dit genoeg voor kerstavond.
25 december, maandag
Alles in Byron Bay is vandaag gesloten maar het hostel heeft voor vandaag
dan ook zelf een kerst-feestje georganiseerd. Om half 2 gaar dat beginnen
met een grote kerst-lunch, gratis sngria, veel bier voor weinig en wat
grappige spelletjes. Wij ontwaken rond een uur of 11, nemen een douche maar
een ontbijt zijn we gisteren vergeten te kopen. Wij zijn in alle haast naar
de bottle-shop geweest, niet eens aan gedacht dat we ook nog moeten eten,
stom zeg! Roy vindt en de bus, die op het parkeerterreintje buiten het
hostel staat, nog wat brood en pindakaas, heel mooi kersontbijt! Omdat we
voor de rest alleen nog maar bier hebben gaat de eerste VB (Victoria Bitter)
alweer voor 12ven open. Lekker in het zonnetje drinken we ons biertje en
wachten tot het half 2 is dat het echte eten op tafel komt. Omdat wij lekker
in het Nederlands aan het ouwehoeren zijn komen er nog 2 Nederlandse meisjes
bijzitten, daarna nog 2 en daarna nog 2 Zwitserse, wat snel een heel
gezellig groepje wordt. Het eten komt op tafel, de sangria wordt
ingeschonken, de muziek gaat wat harder, de perfecte kerstlunch in het
zonnetje. Na het eten besluiten we met kerstmutsen een kerstduik te nemen.
Heel grappig om te zien dat op het strand bijna iedereen met een kerstmuts
oploopt. We nemen inderdaad een kerstduik waarna we een potje gaan
voetballen.We zijn met ongeveer 20 gasten, overal uit de wereld, geef ze
een bal en ze vermaken zich wel. Het wordt de strijd tussen de kerstmutsen
(incl. Roy en ik) tegen de niet-kerstmutsen. En na een uurtje bloed, zweet
en vooral veel zand poseren natuurlijk de kerstmutsen voor de
champions-foto!! Erg gezellig!! Hierna zitten we weer met hetzelfde troepje
aan tafel, ouwehoeren weer slap en krijgen nog een beetje avond kerstmaal.
Roy en ik besluiten dan om het beroemde en ook beruchte
"mexen"(drankspelletje) in te introduceren. Geen probleem vindt iedereen aan
de tafel en al snel gooien we nog steeds in onze zwembroek de dobbelstenen
over tafel.We hebben zeer snelle leerlingen met zelf een aktie voor in de
oude en alom gerespecteerde mex-boeken. Nadat de wijn, de wiskey en het bier
op was zijn we maar naar het strand gegaan waar een groot kerstvuur aan de
gang was. Roy had heel goed zijn best gedaan bij het mexen en zag heel het
strand een beetje bewegen, dus ging dat even van een andere kant bekijken.
Maar toen ik dacht dat hij echt dood was heb ik hem maar even terug
gebracht. Natuurlijk waren we allebij de sleutels van de kamer weer kwijt
dus dan Roy maar even in de camper leggen. Ik nog even terug naar het strand
waar het wel gezellig ouwehoeren was maar de vermoeidheid en de drank sloeg
toch toe, dus lekker slapen maar. Roy weer uit de camper gehaald, de zweedse
kamergenoten wakker gemaakt en lekker het bedje in. Een zeeg goede eerste
kerstdag!
Tweede kerstdag komt er snel weer aan, ik hoop dat ik morgen nog even wat
kan tikken, anders komt het een andere keer.
Groetjes Roy en Olger
_____________________________________________________________________________________