Ping en Pong in Kangaroe en koalaland
 

Ha lieve mensjes --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Allereerst: PRETTIG KERSTFEEST EN GELUKKIG NIEUWJAAR !!!!!!!!!!!!!!! --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Hier is weer wat leesvoer. Sorry dat het een tijdje heeft geduurd maar we  hebben in het binnenland van Australie gezeten waar bijna geen internet te  vinden was. Lekker belangrijk eigenlijk, dus hier weer wat wc-plezier. En  als je dit op je werk opent en leest zal je baas er niet blij mee zijn. Weer belangrijk: Print uit en lees het op de wc!! Ik hou zelf een beetje de daagjes in mijn mooie boekje bij en typ het dan  even snel in. Als jullie dit te veel of niet leuk vinden, delete!!   21 november, dinsdag Om ongeveer 11:32 klim ik uit mijn stapelbedje maar Roy ligt nog te knorren.  Gisteren hebben we nog een Australische sim-kaart gekocht, dus die ga ik  maar eens instaleren. Het is zo’n ding met beltegoed waardoor we, volgens  onze schijnheilige verkoper, ongeveer overal bereikbaar zijn. Het instaleren  lukt wel alleen hebben ze wel heel veel gegevens nodig bij het aanmelden.  Naam, paspoortnr. Woonadres in Australie, dus maar wat opgegeven, raar hoor.  Maar nu werkt hij tenminste.(+61 415352797) Na een lekkere douche gaan we  weer de stad in, ontbijten wat en gaan op zoek naar het Novohotel waar  Koert, John en Ed de nacht zullen doorbreengen. We hebben daar om 3 uur  afgesproken dus nog even tijd om de stad te bekijken. Melbourne is een  interessante stad met in het centrum veel nieuwbouw kantoren en hoogbouw,  daarbuiten bestaat het voornamelijk uit woonwijken. Het heeft ongeveer 3.3  miljoen inwoners en is na Sydney de grootste stad. In 1956 zijn hier nog de  olympische  spelen gehouden dus er is ook nog een groot sportcomlex met oude  en nieuwe stadions. En in 1 daarvan wordt ook de Australien Open tennis  gehouden. Wel leuk tenminste.    We lopen inderdaad tussen de gebouwtjes rond  en bij toeval vinden we het Novotel. Het is pas half 2 maar daar schuin  tegenover is een klein parkje met bankies waarin je zalig in de zon kan  zitten, doen!! Mensen kijken + zonzitten totdat we het hotel binnengaan waar  ze natuurlijk weer op hun nest liggen. Maken ze wakker, kijken wat tv en  zeggen dat we Ed moeten ontvoeren omdat we om 6 uur een afspraak hebben  gemaakt om het busje te gaan bekijken. Het is nog wat vroeg als we arriveren  bij de afgesproken parkeerplaats , maar we doden de tijd in het  naastliggende “stork-hotel” waar zich beneden een leuke bar bevindt. Ed, Roy  en ik gaan, als 3 musketiers, op weg naar de “van” en Ed checkt haar van  boven en onder (de bus natuurlijk). Volgens hem verkeert ze in goede staat  en we besluiten om een proefrit te maken met coureur Ed achter het stuur,  zijn eerste keer rijden aan de linker kant, niet kennende australische  regels, prachtig!! Aangezien de rijstijl van Ed in nederland ook niet altijd  gewaardeerd wordt door meedeweggebruikers zitten Roy en ik te genieten  achterin, maar Marcus staat doodangsten uit. Na een paar keer goed de remmen  te hebben “uitgetest” , meer rechts reden dan links, de eigen “dutch rules”   gebruikte en met rood een mooie U-turn maken vondt Ed het wel genoeg. Ze  rijdt goed en de motor is OK!! Marcus komt kompleet rood aangelopen uit de  bus en we beginnen te onderhandelen over prijs en papierwerk. Er zit nog 9  mnd verzekering op de motor en de auto zelf, en nog 9 mnd APK (road worthy)  wat elk jaar in Australie moet worden gedaan. Dat is dus allemaal wel mooi.  Alleen staat ze geregistreerd in New South Wales, de provincie van Sydney.  Wij willen wel dat ze hier word geregistreerd omdat ze overgeschreven moet  worden op onze naam, dat kan alleen in de staat waar je hem koopt. Geen  probleem en morgen zullen ze ons bellen zodat de koop door kan gaan. Met een  voldaan gevoel, over de auto en de prijsonderhandeling, lopen we naar de bar  onder het stork-hotel waar Koert en John zitten te wachten. We drinken op  onze nieuwe aankoop en zijn tevreden dat we niet langer hoeven te zoeken.  Als we nagaan blijkt dat we eigenlijk de eerste de beste auto die we gezien  hebben maar gelijk gekocht hebben, misschien dom, maar ja, maakt het uit! We  eten en drinken in het barretje en stappen in de taxi op weg naar het casino  waar, volgens onze mededrinkgenoten aan de bar een gezellig uitgaan moet  zijn. We zoeken maar zien niks, alleen een fontijn waar ik denk in te kunnen  staan, en nat tot aan mijn knieen vinden we, na vragen aan een overwerkende  schoonmaakzwerver, een ierse pub. Dat ze hier aan de andere kant van de  wereld ook al cafe’s uit Yerseke hebben, tis tog e kliene wereld tee! We  drinken nog wat “pints” en nemen in de kleine uurtjes een taxi naar ons  stapelbedje.   22 november, woensdag Ik word wakker, kijk op mijn horloge (12:23), en vraag me af waarom Marcus  en Kate nog niet gebeld hebben. Ze zouden vanochtend bellen zodat we  vanmiddag alle papierwerk van de auto kunnen regelen. Ik had mijn telefoon  expres naast mijn kussen gelegd maar naar zoeken blijkt waarom we niet  eerder gewekt zijn. In mijn slaap heb ik blijkbaar besloten om uit te slapen  en hem naar beneden gegooid, mijn tlelefoon ligt in 2 stukken onderaan het  stapelbed. Met een beetje “Mac-Quiver” werk gaan de lampjes weer branden en  de voice-mail hebben ze ingesproken. We bellen terug en het blijkt een  probleem te zijn om de auto hier te registreren. Het gaat veel geld kosten  om de auto naar een andere staat over te laten schrijven en daarbij moet ook  nog een “roadworthy” (APK) check gedaan worden en volgens hun garage kan dat  pas over 2 weken. Ze willen haar dan toch misschien niet verkopen en terug  naar Sydney rijden en haar daar verkopen, geen papierwerk, extra geld, en  wachttijd. Na overleg antwoorden dat wij het even uit gaanzoeken want we  vinden het een beetje raar verhaal! We gaan op weg naar de RTA, het  autoregistratiekantoor, die zeggen dat het inderdaat veel gaat kosten maar  dat de Road worthy in 1 dag geregeld kan worden. We vragen wat er gebeurt  als wij de auto kopen, naar Sydney reiden en hem daar registreren. Maar  niemand op dat kantoor schijnt dat te weten. We worden een beetje pissig  want het blijkt dat alle sytaten gewoon andere regels  hebben en niemand  kent die van elkaar, lekker land!!! We bellen het RTA kantoor in Sydney op  en de 4e werknemer weet er eindelijk iets van en na, niet overdreven, 55  minuten aan de telefoon verzekert hij ons dat het moglijk is en gewoon  verzekerd zijn en alles. Hij heeft het zelfs in allerlij boeken op moeten  zoeken.  Moeten 2 domme hollandse toeristen, niets wetend van de Australishce  wet, dit allemaal uit gaan zoeken, lekker geregeld hier. Bij onze vraagtocht  zijn we tevens bij een garage langs geweest die een road worthy check morgen  kan verrichten, dus die tijdsduur van 2 weken hoeft ook niet meer. We bellen  Marcus en Kate op en zeggen dat we hem willen kopen met NSW- registratie  maar voor onze zekerheid willen we nog wel die road worthy check, geen  probleem verzekeren ze en spreken af dat we morgen weer contact opnemen.  Vermoeid door onze tocht door regeltjes en papierwerk-land gaan we even  terug naar ons hotel waarna we een paar uur later Ed opbellen en afspreken  in het alom bekende “stork-hotel”. Koert, John en Ed hebben inmiddels hun  huis voor de komende maand, een gehuurde camper, opgehaald en staan op een  camping net buiten de stad. In de bar komen de volle en gaan de lege glazen  weer snel en we besluiten een taxi naar “frost-bites” te nemen. Dit is een  bar waar vanavond een of ander feest moet zijn. We kunnen geen taxi vinden  maar komen wel 2 nachtwakers tegen waaraan we de weg vragen. Ze staan daar  met volle bierflesjes in de hand en bieden die ons aan, hebben ze gekregen  ofzo??  Zal ons een zorg zijn hoe ze eraankomen en met de flessen bier in de  hand brengt de taxi ons naar het barretje. Ouwehoeren wat, poelen wat en als  we naar huis willen gaan blijkt Roy zijn tas te zijn gejat. Er zat niks  belangrijks in alleen wel de fotorolletjes uit china. Dat is wel kut. We  geven het door aan de manager en die zegt dat we hem morgen even  moeten  bellen misschien wordt’ie nog gevonden. Teleurstellend lopen we naar een  taxi en komen, na een live-ongeluk met een auto naast ons, heel aan bij ons  hotel.   23 november, donderdag Gisteren hebben we met de Renesse-gang afgesproken dat we vandaag naar hun  toe zullen komen. Hun hebben een 6 persoons camper dus daar passen we  makkelijk bij. Is gezellig en besparen wij weer geld voor een hotel. Ook  zullen wij waarschijnlijk vandaag of morgen onze eigen “super camper” kopen  dus dan hebben we ons eigen huis. We checken uit in ons hotel en ‘gewoon in  de stad tram 18 nemen, tot aan het eind, 10 min. Lopen en je bent er!”  herinneren we nog dat Ed dat in iets wat beschonken toestand gezegd had. We  lopen het hotel uit en tegelijkertijd komt er een Australische buschauf die  voor ons pakezels de deur openhoud. Hij vraagt waar we naartoe moeten en  brengt ons in de grote bus naar tram 18, aardige gast. Bij de tram vragen we  voor de zekerheid nog even aan de tram-chauf waar we eruit moeten en hij zal  wel een seintje geven. Als we uitstappen kijken we waar we naartoe moeten,  Ed had gezegd 10 min lopen, dus kan niet ver zijn. Bepakt lopen we naar de  camping maar na 25 min lopen bellen we Ed maar even want het was maar 10  min.?? Nee, je zit goed joh! Nog even doorlopen. OK, maar 30 min. later zijn  we er nog niet. Weer bellen, “je bent er bijna!” Na de 3e keer bellen en een  dik uur lopen ben ik het echt beu en besluit geen meter meer te gaan lopen.  Zij hebben een camper en komen ons maar halen, 10 min. lopen, grappig hoor,  als je stappen van 100 meter neemt misschien!! Na 10 min wachten lopen ze  ons tegemoet en excuseren zich voor die voorval. Op de camping bellen we  Marcus en Kate maar ze hebben nu weer problemen met de road worthy check.  Er zit wat roest op de camper en de garage wil er gaten in prikken om te kijken  of het erg is. Maar hun willen niet dat ze er wat aan doen. Roy en ik  bespreken even wat we nu weer gaan doen want zo langzamerhand hebben we een  beetje genoeg van al dat geregeld en ze komen steeds weer met iets anders.  We willen gewoon een auto kopen, geen gezeik!! Naast de camping ligt een  garage, we gaan daar even naartoe en hij heeft morgen wel tijd om een road  worthy test te doen. We willen die camper kopen en dan doen we het zo maar.  We bellen weer onze engelse vrienden op, zeggen dat we hem kopen, en dat ze  morgenochtgend hier moeten komen, kunnen we samen bij die garage die test  wel laten doen. De test is eigenlijk niet nodig maar wij wlillen zeker zijn  dat de camper goed is. Eindelijk zijn we eruit, maar we hebben alles weer  zelf moeten regelen. We gaan met zijn 5en nog even de stad in , Roy en ik  gaan een aantal dingen regelen en de rest gaat de stad bekijken. Zij gaan  morgen weg uit Melbourne en willen toch nog even iets van de stad zien. Wij  gaan een belastingnr. aanvragen, als we nog willen gaan werken hebben we die  nodig. Gisteren hebben we ook al een bankrekening geopend dus dan hebben we  alles. Alleen ik ben natuurlijk weer mijn paspoort vergeten dus voor niks,  na een uur zoeken, in het tax-kantoortje. Dan maar naar het  politiebureau  om Roy zijn tas aan te geven en terwijl we dat doen bedenk ik opeens dat ik  nog had afgesproken om de manager van de bar op te bellen of de tas  misschien gevonden was. En.... inderdaad, iemand had perongeluk de tas  meegenomen en zal hem morgen terugbrengen. Roy is net klaar met de aangifte  en ik vertel het goede nieuws. We gaan naar de afgesproken plek waar we de  andere ontmoeten, internetten nog wat en besluiten vanavond te gaan bbq bij  hun op de camping Op de terugreis naar de camping stoppen we bij de  buurtsuper en liquer-land en de bbq kan beginnen. Op elke camping, langs  wegen, in parken staan openbare bbq, moesten ze in nederland ook maar eens  doen! De bbq is erg gezellig, maar het is een soort van familie camping en  om 22:00 wordt er al geroepen om stilte. Dat gaan we proberen maar na nog  een paar opmerkingen en belangrijker, geen vlees meer, besluiten we er een  “camper-party” van te maken. Als ook de bacardi-fles leeg is vinden we dit  een geod punt om er een eind aan te maken.   24 november, vrijdag Dit moet de dag worden dat we nu eindelijk onze bus gaan kopen. Om 10 uur  hebben we afgesproken dat ze naar onze camping komen, dan doen we de check  en is dit goed dan kopen we de bus. Om kwart over 10 komen ze inderdaad  aanrijden, gaan naar de garage maar die kan om 11 uur een gaatje vinden. We  wachten even en al ouwehoerend is het al snel tijd. Bij de road worthy check  maken ze een lijst van alle dingen die slecht zijn en gemaakt moeten  weorden. Na de test blijkt dat de bus OK is, dat er alleen kleine dingen aan  zijn, zoals een gescheurt achterlichtkapje enz. Niks ernstig dus de koop kan  doorgaan. We nemen afscheid van Koert, John en Ed, die gaan aan hun trip  door Australie beginnen en wij rijden met Marcus en Kate mee naar de camping  waar hun nu staan. Zij hebben daar een huisje gehuurd en wij planten onze  eigen camper daar ergens neer. Stoppen de spullen in de kastjes en zijn  klaar voor onze eerste rit. Als ik van de wc kom zit Roy al rondjes over de  camping te scheuren, ik sping (zoals bij de dukes of hazert) in de ferari en  hop, de wep op! Probleem 1, het verkker rijdt hier links ipv rechts. Heel  grappig om dit te doen. Na 1 straat hebben we ongeveer al 3 ongelukken maar  het went toch snel. Roy eruit en ik achter het stuur, alleen bij het  uitvoegen vergeet ik dat het stuur aan de andere kant zit en het schilt een  haar. Maar, na 3 keer goed rechts rijden, went het inderdaad. We rijden naar  de supermarkt, kopen van alles en doen de hele dag niks meer. Beetje  zwemmen, in de zon liggen en zelfs een beetje wassen. Na het eten vragen de  buren of we nog mee gaan stappen maar we slaan over en liggen vroeg op ons  nieuwe bedje.   25 november, zaterdag Vroeg opgestaan want Roy had vandaag nog een solicitatiegesprek in  Melbourne. Tijdens zijn afstuderen heeft hij contact gehad met iemand van  dat bedrijf dus dan altijd leuk om eens langs te gaan en wie weet, komt zo’n  contactje nog wel eens van pas. Als zijn persoonlijk chaufeur en begeleider  ga ik ook maar mee en we worden uitgenodigd om mee te gaan lunchen. Dat  laten wij “budget-travelers” natuurlijk geen 2 keer zeggen en al snel zitten  we in een leuk restaurant met de directeur en een andere gast aan een goede  wijn. Na een kwartiertje serieuse bedrijfspraat gaat het gesprek al snel  over reizen, vrouwen en auto’s. Na een heerlijke maaltijd gaan we nog even  naar een terrasje maar over zaken wordt niet meer gepraat. We nemen  afscheid, Roy spreekt af nog wel contact te houden en ik stel Roy voor dat  hij maar elke middag even zo’n gesprek moet regelen. Goed, lekker en veel  eten voor niks, das goed! We besluiten vandaag nog meer nuttige dingen te  gaan doen en duiken Melbourne stad in om lid te worden van de Australische  ANWB.We zijn er beiden van overtuigd dat dit met ons rijgedrag wel zeker van  pas zal komen. Nergens in de stad vinden we parkeerruimte dus planten we hem  maar in een parkeergarage. Als we eruit stappen zien we dat er benzine uit  de benzinetank loopt. We weten totaal niet hoe dit komt, maar ja, het is  maar een klein beetje en we hadden hem wel erg vol gegooid. (en als jij erg  veel van je favoriete drankie drinkt, kan het er ook wel eens uitkomen!!)  Niks aan de hand dus. Bij het RTWA kantoor (ANWB) blijkt dat deze op  zaterdag natuurlijk gesloten is. Voor niks geweest! Het volgende doel is dan  maar het olymisch sport museum en na ½ uur lopen komen we daar aan. Het is  gevestigd in het oude olympisch park, wat deels verbouwd en vernieuwd is. Zo  is er een cricket-stadion voor 120.000 mensjes en het tennispark van de  australien open. We lopen het museum binnen en het blijkt nog maar ½ uur  open te zijn, weer lekker op tijd. Al pratend met een museum mannetje zegt  hij dat er op dit moment een cricket-wedstrijd bezig is en dat je daar over  een half uurtje gratis naar binnen kan, lijkt een goed plan en we lopen nog  even naar het tennispark van de australien open. Terug  bij het cricket  kunnen we inderdaad gratis naar binnen. Het grote stadion is indrukwekkend  maar wat is het spelletje saai zeg!! We lopen door het stadion, komen langs  wat mooie vip-boxen en staan opeens in een soort van cricket-museum. Al  rondkijkend komt er een klein deftig mannetje strak in pak naar ons toe en  begint een beetje moeilijk te doen. Er komt er nog een bij waarna de  driftkikker gelukkig weggaat. Deze man begint rustig te vertellen dat dit de  “members-club” van het cricket is, en dat je hier uitsluitend als lit binnen  mag komen. Ik vraag nog hoeveel het lidmaatschap dan wel niet is, worden we  toch even lid, maar deze humor begreep hij niet van 2 gasten die daar midden  in hun chique club in hun zwembroek en badslippers staan. Toch bleef hij  vriendelijk, vertelde wat over de regels  en traditie van de club en dat er  ongeveer 10.000 wachtendeleden zijn, die ooit hopen in de club te komen.  Hierna verzocht hij ons toch vriendelijk maar dringend om maar weg te gaan.  We nemen de normale uitgang, lopen langs de bewaker die zich letterlijk aan  zijn kop krapt en zich afvraagd of hij ons echt binnengelaten heeft. Terug  in de bus rijden we naar de jachthaven en strand van Melbourne, parkeren ons  huis voor een paar mooie jachten en nuttigen ons avondmaal bij dit leuke  uitzicht. We lopen het strand nog af, de boulevard over drinken nog wat en  rijden weer terug naar de camping.   26 november, zondag Na een goede lang verdiende nachtrust ontwaken we eindelijk weer eens laat  in de ochtend. In ons “nieuwe huis” zit zelfs een 2 pits gasfornuis met een  oventjes dus tijd voor Casje Spijkers om even ons keukentje in te  gaan.Uiteindelijk zitten we dan ook te smullen van gebakken, geflambeerde  eieren met iets wat zwarte bacon. (voor mij hele prestatie!) Tijdens het  ontbijt zien we op de plattegrond van de camping een tennisbaan, dus volgt  er al snel de stelling “ik win echt makkelijk van jouw!!” De uitdaging wordt  natuurlijk snel aangenomen en na 2 uur met 30 graden tenissen nemen we een  duik in het zwembad. Als we van het zwembad terug naar ons plekkie lopen  komt Marcus naar ons toe en vraagt of we meegaan naar een voetbalwedstrijd.  Hij had een paar dagen geleden al gezegt dat hij uit zou zoeken of er een  wedstrijd was, en er was er inderdaad vandaag 1 om 17:00. Marcus pakt zijn  bal en we gaan nog maar even een potje voetballen waarna een gast stopt en  zegt: “He mates, why don’t you guys buy a real football??” Maar als we de  man, blijkbaar fanatiek speler van no-rules-rugby, bijna geen tanden meer en  een scheve neus, antwoorden “ No mate, that is for woman!!” rijdt hij hard  weg. Om 15:00 zitten we met z’n 6en , Marcus Kate, nog een Engels stelletje en  wij in een bus opweg naar het grote stadion. Voetbal is geen populaire sport  in Australie, Australien Football en Rugby zijn hier heel populair.  Daargekomen blijkt het inderdaad een klein stadion te zijn voor ongeveer  8000 mensen, maar wel goed gevult. Het is een topwedstrijd van de nummer 3,  Melbourne South tegen de nummer 4 van de erediviesie in Ausie. Hiet niveau  is niet slecht maar ook niet echt heel goed. Wel leuk om te zien en na de  1-1 gaan we de stad in, eten wat en internetten nog wat. Tijdens het  internetten belt de manager van “frost-bites” dat de tas teruggebracht is,  mooi, die kunnen we dan morgen gelijk even gaan halen. Wanneer we terugkomen  op de camping blijkt dat we allebij de sleutels van het douche/wc hok kwijt  zijn. We hadden er expres al 2 gevraagd omdat we al dachten dat we er toch  wel 1 kwijt zouden raken, maar 2 ?!?! Dan maar piesen in de bosjes.   27 november. Maandag Na het wakker worden wil ik mijn ochtendpies gaan doen, maar ja, geen  sleutel voor het wc-hok. Normaal komen er ’s-Ochtens rond 10:00 altijd  genoeg mannen die gaan  douchen/plassen, maar nu natuurlijk niet. Eindelijk  komt er dan toch iemand, sprint ernaartoe, hij houd gelukkig de deur open en  eindelijk piesen! Bij het uitchecken blijkt dat de mensjes wel heel aardig  zijn. Ze hebben namelijk beide sleutels gevonden en teruggebracht bij de  receptie. Heel mooi, dus geen boete! We rijden nog even naar de buurtsuper,  planten ons huis op het parkeerterein en ontbijten wat. Het volgende doel is  om nog een NRMA af te sluiten. Als we het bussie eindelijk in de stad kwijt  kunnen en bij het NRMA komen staat er een rij van..... heel groot. Na een ½  uurtje wachten sluiten we er dan toch 1 af, we pakken maar een uitgebreid  pakket want 100% zeker dat wij in dit ½ jaar Ausie een keer hun hulp nodig  hebben. We weten ook net dat een auto 4 wielen heeft en dat is alles. (wij  hebben er trouwens 5 wielen(!?!) nog 1 voorop de bullbar, maar die draait  helemaal niet bij het rijden) Rare mensen die automakers!!  Bij dat  NRMA-kantoor kun je als lid ook gratis kaarten van Australie krijgen, dus  met ongeveer een doos vol komen we naar buiten. We zijn allebij geen helden  in de goede weg vinden dus doe ons dan maar alle kaarten die je hebt! Na de  NRMA is de volgende stop “frost-bites” waar we wat drinken, bedanken voor  het terugbezorgen van de tas en met tas + inhoud klaar zijn voor de eerste  serieuse trip. Onze rit vandaag zal naar Sale gaan. Toen we een paar dgn  geleden bij de Renesse-familie sliepen in hun camper heb ik daar mijn  schoenen laten liggen en Roy een overhemd. Toen we er achter kwamen hadden  ze net een paar uur gereden en zaten op een camping in Sale. Daar hebben ze  toen de spullen aan de “camping-ranger” gegeven zodat wij het dan weer op  konden halen. Dus dat moesten we dan maar eens even gaan doen. Na ongeveer 3  uur relax toeren kwamen we in Sale aan en de Ranger van de camping had  inderdaad alle spulletjes nog netjes bewaard. Het dorpje zelf zag er niet  echt inetessant uit dus zijn we nog even 2 uurtjes doorgetoerd naar Lake  Entrance. Een plaatsje aan de kust waar ze hele mooie strandjes moesten  hebben. Om een uur of 8 planten we daar onze supervan neer. Roy stapt als  een echte chef-kok de keuken in en de tosti’s komen glimmend uit ons  oventje. We praten nog wat met de buurman die zich nogal afgeeft als we over  Rugby beginnen. “What the hell is the point of trowing a ball backwards if  you want to go forwards???” is zijn hele grappige zin. En al hoofdschuddend  loopt hij weg, mooie gast. En en mooi einde van de dag.   28 november, dinsdag Tijdens het ontbijt zijn we het er over eens dat het misschien wel handig is  als we wel wat meer van auto’s zouden weten. Dus na de buik te hebben  gevoerd kruipen we eens onder de auto en in de motor. Onze temperatuurmeter  is er ook al mee opgehouden dus die gaan we maar gelijk proberen te maken.  Zelfs na hulp van onze goede vriend, de buurman, weten  we echt niet waar  het contactje van de temperatuurmeter kan zitten.k Wel ondekt de buurman dat  we ook nog een startonderbreker hebben en dat de 2 grote lichten die voorop  onze bullbar zitten ook aan kunnen. Als we het groot licht aanzetten en een  ander knopje indrukken kunnen we ongeveer heel australie verlichten. (Van  die lampen die ze in de film gebruiken voor kangaroes te vangen, of  zoiets?!) Verder doet onze heel belangrijke toeter het niet meer, dus die  proberen we ook te maken maar het blijkt dat er iets afgebroken is. We  hebben veel te hard getoeterd natuurlijk. Als we heel wat auto-wijzer naar  het strand lopen komen we langs een shopje met hele lelijke foute  hawai-shirts. Van die dingen met felle bloemen en palmbomen en van een iets  te goedkope stof gemaakt zijn. We kunnen ze natuurlijk niet laten hangen en  kopen er 2, trekken ze gelijk aan en als echte “beach-boys” vinden we een  mooi plekje op het strand. Het is een mooie warme dat vandaag alleen de  australische vrouwen trekken daar over hun bikini-slip nog een korte broek,  dat is het enige wat de dag wat minder maakt. Na een paar uurtjes niksen op  het strand lopen we het dorpje door, duiken een buurtsuper in en komen weer  terug op de camping. Naast ons staan aan de ene kant een australische opa en  oma en aan de andere kant 2 australische meisjes. Roy gaat wat kokkerellen  en ik heb een gesprek met opa en oma, maar die blijven maar ouwehoeren zodat  ik echt weg moest lopen zodat ze dan niet meer konden praten. Ons avondmaal  is goed, waarna we aan de andere buren vragen of je hier nog ergens wat kunt  gaan drinken. Blijkt niet veel te zijn en het begint te regenen dus nodigen  we de buurvrouwen maar uit om in ons huis nog een biertje te drinken. Is wel  gezellig maar een uurtje later liggen we alweer te pitten.   29 november, woensdag We worden s-ochtens wakker van de regen en besluiten dat we hier maar snel  weg moeten. We rijden eertst nog even naar een garage om te vragen of ze  onze temperatuur meter kunnen maken. De mechanieker weet wel waar de  aansluiting van de meter op de motor moet zitten maar zegt dat er een  draadje uit is geschoten en dat moet ergens in de motor zitten. De motor is  nu veel te heet dus dat duur minstens 2 uur eer hij alles kan gaan zoeken.  Te lang, bedanken hem en rijden richting Eden. Na ongeveer 3 ½ uur komen we  Eden binnen en zien een camping met de naam: “Garden of Eden”, daar moeten  we naartoe. We parkeren de bus maar weer en het is aan het regenen. Het is  wel 25 graden maar wel nat. We kaarten wat in de bus, eten wat en om een uur  of 9 is het toch uiteindelijk droog. We hebben allebij wel zin om wat te  gaan drinken en even later zitten we dan ook in de enige kroeg wat gelijk  ook buurthuis, visclub, gokhal, casino en dorpshuis is. Al het sociale  hebben ze maar in 1 gebouw gestopt. Na een paar drankjes worden we samen met  de zatte lokale vissers eruit gegooit. Om 23:00 uur sluit namelijk alles.  Dan maar terug naar ons mooie campinkie.   30 november, donderdag Na het ontbijt toch maar weer de motor in om de  temperatuurmeterdraadjedingetje te vinden. Na een tijdje zoeken vinden we  inderdaad een los dradje wat in de aansluiting op de motor zou kunnen horen  te zitten, maar die aansluiting zelf is kapot. We hadden gisteren in het  dorp een Toyota garage gezien dus lopen we daar maar even naartoe, kopen een  nieuw aansluitingtje en zien een hele mooie vergroomde grote toeter hangen.  Met het aansluitdingetje en natuurlijk de toeter, kunnen we voor geen goud  later hangen, lopen we terug. Na lang met wat draadjes te pielen en schocken  gekregen te hebben kruipen we met onze haren de lucht in onder de motor  vandaan en..... ze doen het! Wij zijn echt goed!! Al toeterend rijden we  weg, maar wat nu weer. Hebben we ook nog een lekke band. Er zit nog een  beedje lucht in dus voorzichtig naar de bandendokter die er een schroef  uithaalt , de band weer plakt (ofzoiets?) en we kunnen weer verder. Op weg  naar de haven, daar moeten boten liggen waarmee je walvissen kunt bekijken.  Omdat het georganiseert ontzettend duur is proberen we maar wat in de haven  zelf te gaan regelen. In de haven kunnen we nog wel en dealtje maken maar  het blijft duur, en dan is het nog niet eens zeker of je walvissen ziet,  toch maar niet! In het dorp kopen we een bal waarmee we op het strand maar  even gaan spelen. Op het strand komt weer een uitdaging om te tenissen dus  snel naar de camping om daar de baan op te gaan. Het is perfect tennisweer  en de winnaar is dan ook snel bekend. Bezweet nemen we een duik in het  zwembad waar we salto’s gaan oefenen. Roy had dat nog nooit gedaan en na een  paar keer “mietje” gaat hij het toch proberen. Lachen hoor, en met een  blauwe rug verlaat Roy het zwembad. Daarna eten we nog wat en relax kaartend  komen we de avond door. 1 december, vrijdag Die is lekker voor de volgende keer.   Sorry dat het weer veel leesvoer is, zou eigenlijk wat vaker moeten mailen,  maar ja, zo’n druk leven!! Als je nu inderdaad nog op de pot zit, zal alles nu wel aangekoekt zijn, rot  voor je!  De rest t/m kerst komt er deze week ook nog aan, maar nu geen zin  meer om te typen en het strand (en de australische louigi) roept. Groetjes Olger Groetjes Roy en Olger _____________________________________________________________________________________