Ping en Pong in Kangaroe en koalaland
 

Ha lieve mensjes, Als jullie het leuk vinden is hier weer wat leesvoer. Het is deze keer wel erg veel want ik probeer de dagen een beetje in te halen.  Deze keer stel ik echt voor:    Print het uit en lees het tijdens het poepen.  Zit nu in Sidney, vandaag effe naar de bekende dingen geweest en straks wat drinken, maar dat horen jullie nog wel. Maar zijn alleen even in Sidney om een hotelkamer voor oud en nieuw te regelen en misschien ook met kerst. Maar dat zien we nog wel. Laaste verslagje: was in china in Guanzhou   15 november, woensdag Voor het ontbijt gaan we naar het orginele chinese restaurant, de MAC! Na 2 dagen rijst en noodles  wordt het weer eens tijd voor "normaal" voer.  We lopen daar binnen en alles is in het chinees. Er komt al snel een mac-chinees naar ons toe die een beetje engels spreekt en na wat wijzen en uitbeelden drrijgen we wat eetbaars mee. Het doel van vandaag wordt om het grote park in de stad te bezoeken met de daarbij horende musea en tempeltjes. We komen bij de ingang van het park en zien daar ontzettend hoge trappen. Het park blijkt namelijk tegen een heuvel te zijn opgebouwd. Na enige twijfeling, want we zullen door die trappen misschien wel moe worden, gaan we toch maar naar boven. Heel mooi park met allemaal soort van heilige beelden waarbij op de de top van de heuvel de tempel van de "5 Rams" staat. Dat is iets heiligs wat te maken heeft met het ontstaan van deze stad. We lopen verder en komen een paar chinezen in pak tegen. We gaan even op een bankje ziten waarna ze gelijk tegenover ons komen zitten en vragen of ze een foto van ons mogen nemen. Wij, als ervaren fotomodellen, vinden dat natuurlijk wel grappig. Al pratend over die nette chinesen lopen we verder, niet wetend wat ons nu weer te wachten staat. Even later lopen we namelijk een museum binnen over de geschiedenis van Guangzhou, waar op het binnenpleintje net 3 schoolbussen met chinese kinderen van ongeveer 10 jaar staan te wachten. We lopen tussen de, ons aangapende, kinderen door en Roy besluit daar maar een foto van te maken. Deze kinderen hebben waarschijnlijk nog nooit een blanke in het echt gezien. Op het moment dat Roy een foto van ze had gemaakt liepen ze allemaal naar hem toe en duwen hem boekjes en papiertjes in zijn hand waarop hij iets moest schrijven. Nadat ik snel een foto had gemaakt bleek dat er ook al een stuk of 20 om mij heen stonden. Dus stonden we daar, als beroemdheden handtekeningen uit te delen. Heel leuk! De kids moesten er vandoor en wij bleven even wachten om te kijken naar de bussen die, volgeladen met zwaaiende kinderen, wegreden. Met ons nieuw vergarde status liepen we het museum binnen en inderdaad, wij waren interessanter dan het hele museum. Er kwam steeds een kleine dikke chinees naar ons toe en vroeg dan in zeer gebrekkig engels wat. Hij liep dan weer terug naar een groepje giegelende chinese meisjes en vertelde dan wat we zeiden. We gingen wat drinken op een klein terrasje en omdat het groepje een paar meter van ons vandaan ging staan, vroegen we of ze er niet bij wilden komen zitten. Helemaal giegelend en haast niet durvend besloten ze toch maar om de grote stap te wagen en naar ons toe te komen.1 van de meisjes sprak best wel een beetje engels en ze vroegen ons van alles. We maakten een foto en zeiden dat we die wel op zouden sturen. Ze gaven het adres van hun school en aan hun reactie te zien hadden ze ongeveer de dag van hun leven. Nadat ze weg waren gegaan kwamen er snel nog even 3 terug om aan Roy te vragen of ze zijn "pen-friend" mochten worden zijn? Hij gaf zij e-mail en het geluk straalde van de meisjes af. We liepen het museum uit en zijn maar even rustig gaan zitten om te kijken, op te zoeken in de lonely planet, hoe we morgen naar een ander stadje kunnen gaan. We lazen daar dat de trein de makkelijkste manier was dus gingen we op weg naar het station om te kijken hoe we aan kaartjes konden komen. Natuurlijk verdwalen we met onze nooit kloppende kaart en na 1,5 uur vinden we het station. Alleen voor het station wachten ongeveer al 15 miljoen mensen (overdreven) en voor de kaartjesverkoop wachten er ook nog eens zoveel. Aangezien ook alles in het chinees is en dat van ons nog niet zo goed is, zouden we ook echt niet weten hoe we aan een kaartje zouden kunnen komen. We nemen snel een taxi terug naar ons hotel en vragen daar of hun misschien weten hoe we in Zhaoqing kunnen komen. Daar zeggen ze dat ze voor 60 chinese guldens commissie die treinkaartjes wel willen halen. We denken even na; 100.000 mensen die staan te wachten, alles in het chinees, niet wetend welk loket en aangezien wachten niet echt mijn sterkste kant is, mogen ze de kaartjes heel snel gaan halen!! We blijven die avond nog even apres-chineeseten in ons favoriete restaurantje met wat chinese biertjes en vinden dat een waardig afscheid van de stad die we morgen gaan verlaten. 16 november, donderdag Na een goed ontbijt van noodles en rijst nemen we een taxi naar het station. We zijn weer een grote attractie als  we daar binnenlopen en na 2 keer in de verkeerde wachtruimte te hebben gezeten vinden we de goede en springen met al onze bagage de trein in naar Zhaoqing. Omdat alles op het station in het chinees is, was het niet echt simpel om het juiste spoor te vinden, maar met het vergelijken van de chinese tekens en de vertrektijden is het gelukkig toch gelukt. Het was ook maar goed dat het hotel de tickets van te voren gekocht had, dat had ons denk ik nooit gelukt tussen 20 duizend dringende chinezen. We blijken in een trein te zitten waar steeds een soort open hokjes zijn voor 6 personen. We vonden nog een leeg hokje en elke chinees die voorbij loopt staart ons aan, probeert wat te zeggen en nadat we dan voor de zoveelste keer gebaren dat we hem toch niet verstaaan, lopen ze  weer verder. De treinreis zal ongeveer 2 uur gaan duren, en na een uurtje stoppen we op een tussengelegen station. Ongeveer 5 meter naast ons stopt een andere trein die echt helemaal vol zit met china-mensen. We zitten bij het raampje en kijken naar buiten, daar zien we dat heel de trein naast ons naar ons zit te kijken. Weer heel grappig. Als we zwaaien zwaait de halve trein ons terug.  Roy stelt voor om zijn blote-blanke-billen tegen de ramen aan te drukken en kijken hoe ze dan reageren!!! Maar...., misschien vatten ze deze humor verkeerd op en moeten we het op gaan nemen tegen een heel leger van die kamikaze-chinezen.Toch maar niet. We weten echt niet welke station we er nu eigenlijk uit moeten, dus gaan we naar een conducteur uitziend chineesje en na een tijdje begrijpt hij eindelijk wat we bedoelen en hij zal ons waarschuwen, hopen we...  Inderdaad, hij heeft het begrepen en gebaard dat we er hier uit moeten. We lopen het kleine station uit en worden aangevallen door taxi-chaufeurs. We nemen een taxi en zeggen dat we naar een hotel midden in de stad willen.  We hebben een vrouwelijke chaufeur en vragen ons af of dit in dit rare verkeer wel goed zal gaan??? Na 200 meter komen we er al achter, we staan midden op een vrij drukke rotonde en de motor valt uit. Ze probeert van alles maar ze krijgt hem niet meer aan de praat. Wij vinden dit wel grappig en besluiten haar te helpen. We lopen naar buiten en duwen de taxi terug naar het vertrekpunt. Dit onder de ogen van zo'n 20 chinesen die het prachtig vinden en klappen om 2 blanken te zien werken.  We pakken een nieuwe taxi die ons naar een hotel in de kleine stad brengt. Het is een vrij chique hotel en denken dat het veel te duur voor ons zal zijn. we besluiten toch maar even naar binnen te gaan en te vragen hoeveel een kamertje kost. Het blijkt nog goedkoper te zijn dan ons kleine hotel-hok in Hongkong. We checken in en gaan de stad even verkennen. Hier komen we er al snel achter dat het helemaal geen toeristische stad is. We zijn weer echt een filmster als we hier rondlopen en gaan wat eten bij de KFC.  Het is inmiddels al 20.00 en kijken op een plattegrondje hoe groot de stad nu eigenlijk is. De stad een beetje rondlopen duurt ongeveer een uurtje, goedgenoeg voor ons! Na ons rondje komen we op een soort night-market waar een klein resaurantje staat met allemaal tafeltjes midden op straat. Na deze vermoeiende dag de perfecte plaats om wat te gaan drinken. Naast ons zitten 2 chinese mannen die ons stiekum steeds aanstaren. We besluiten ze te groeten en we komen er snel achter dat ze geen woord engels spreken. 1 van de chinese mannen draait zich om en bied ons een sigaret aan. Omdat wijgeren zeer beledigend is hier neem ik de sigaret ook maar aan en rook mijn eeste sigaret in mijn leven, en dan nog chinese rotzooi ook, smerig hoor! Ook krijgen we 2 glazen met een soort rijst-spiritus die we moesten opdrinken. Om net te doen of we het heel lekker vonden besloten we er nog maar 1 te vragen. Daarna besloten we maar om een fles van die "benzine-rijst" voor hun te bestellen en aan hun te geven. Als dank kregen we weer 2 flessen bier terug, en dat ging het even een tijdje door. Heel leuk, je kunt elkaar niet verstaan maar door het weggeven van drank en sigaretten kom je een heel eind.  Roy moest van die flessen bier gaan plassen, maar niemand sprak engels! Hoe vraag je dan waar de wc is? We riepen een obertje en roy ging staan en beelde, heel goed moet ik eerlijk zeggen, uit dat hij moest plassen. Daarna begon ongeveer het hele restaurand te lachen omdat ze allemaal naar hem aan het kijken waren. Na nog wat "goede" gesprekken vroegen we de rekening en na 3 keer vragen bleek toch echt dat we maar f 1,30 nlg betaalden voor een 0,7 liter fles bier. De hemel!! In iets wat beschonken toestand lopen langs een 'sing and dance club" dus moesten we daar naar binnen om nog maar een biertje te doen. Bij binnenkomst komen er snel 8 ober naar ons toe om te vragen waar we willen zitten en wat we willen drinken. ze verstaan ons voor geen meter dus besluiten we maar zelf naar de bar te gaan om het aan te wijzen. We krijgen weer een mooie plaats en ze brengen eindelijk ons bier. We kijken de 'club" eens even rond en het blijkt dat we weer het middelpunt zijn. Er komen 4 chinese meisjes naar ons toe die hun engels willen oefenen. Ze studeren engens aan de universiteit en geven les aan kleine kids. Hun engels is zo goed dat als wij naar die universiteit zouden gaan, gaan we na 1 dag al met het diploma naar huis. Ze vragen of we mee gaan dansen waarna we meelopen naar de dansvloer waar de chinese dance-hits gedraait worden. Op de dansvloer wordt echt ruimte voor ons gemaakt en als we is rondkijken zijn er zelfs mensen van hun plaats opgestaan om ons te zien dansen. Na nog een biertje besluiten we toch maar terug naar ons hotel te gaan. Buiten staan er een stuk of 10 motor-taxi's die ons aanbieden om ons naar het hotel te brengen. We nemen allebij een motor + chaufeur en de wedstrijd kan beginnen wie het eerste door het chinese verkeer bij het hotel is. Nadat ik op zijn rug zat te bonken en zijn hand van zijn gas pakte begreep hij dat we moesten winnen en dat deden we dan ook. Ik vroeg nog of ik een rondje op zijn brommer mocht maar zelfs voor een hoop geld mocht het niet, jammer. Moe van onze race zijn we als een blok in slaap gevallen.   17 november, vrijdag We hebben vandaag om 11 uur afgesproken met 2 chinese meisjes die we gisteren in de grappige "sing and dance club" ontmoet hebben.  Ze wilden hun engels oefenen en we hebben gezegt dat dat veel beter kan door ons de stad te laten zien. Ze probeerden onze namen weer uit te spreken maar dat lukte niet echt, dus maar gewoon ping en pong! De stad zelf blijkt niet zo interessant alleen ligt er een soort nationaal chinees park aan de stad, dat tevens ook heel populair is bij chinese toeristen. We nemen van ons hotel een taxi naar de ingang van het park en het ziet er echt mooi en chinees uit. In het park zijn allemaal heilige bergen en beelden. Het park is gebouwd om 7 heilige bergen, en op de hoogste is een klein uitkijk-tempeltje. De meisjes vertellen een beetje over de heilige beelden en wat het nu precies inhoud. Ze studeren wel engels maar zo goed is het ook weer niet, het is moeilijk om ze te verstaan dus zeggen we steeds maar snel "yes,yes" , anders moeten ze het nog 6 keer uitleggen. En dat is zo vermoeiend. Het is allemaal wel leuk en mooi om te zien, maar zoveel interesseert ons die beelden en tempels toch ook weer niet. In het park zelf lopen veel chinese schoolkinderen van +- 16 jaar en omdat wij met die chinese meisjes lopen vragen ze steeds aan hun of ze met ons op de foto mogen. Het is net of zij onze managers zijn, ze zeggen constant waar we moeten staan en met wie. We lopen naar de hoogste berg, wij willen wel even naar dat uitkijk-tempeltje klimmen. Onze chinese gidsjes hebben daar niet echt trek in dus beginnen we de grote klim maar samen. Tijdens onze klim gaan we weer een paar keer op de foto maar boven hebben we een geweldig uitzicht over het park, de stad en het aangrenzende meer. Na de klim treffen we de china-meisjes weer en lopen langzaam terug naar de uitgang. We gaan nog even wat drinken bij een klein terrasje en bespreken even dat we morgen weer naar hongkong gaan. China is prachtig maar morgen komen Koert, John en etienne (vrienden van mijn oude werk in renesse) naar hongkong, en het is wel heel leuk om hun dan morgen te treffen en de stad in te gaan. Zij maken ook een tussenstop in Hongkong om de andere dag door te reizen naar melbourne, hetzelfde als wij. Zij zijn ook van plan in Australie rond te reizen alleen dan een maand. We hebben vorige week ons ticket naar melbourne al veranderd en op dezelfde dag als hun gezet en we hebben geen zin om alles weer te veranderen.  Van te voren hadden we afgesproken dat het niet zeker zal zijn dat we elkaar zouden treffen, maar het lijkt ons nu toch wel een leuk idee. We zitten alles een beetje te bespreken en dan komt het.... we moeten dan weer treinkaartjes kopen!!! Weer alles chinees, weer niks van snappen tussen dringende mensjes... Maar dan komt Roy met de geniale opmerking: We hebben de chinese meisjes!!! Juist, ben ik het helemaal mee eens en we vragen aan de meisjes of ze voor ons treinkaartjes willen kopen. Dat willen ze natuurlijk en we nemen de lokale hobbel-pasopvoorjehoofd bus naar het station. Zijhebben dat zo gepiept en met de kaartjes die ons morgen naar Guangzhou gaan brengen rijden we om ongeveer 15.00 terug naar ons hotel. Wij gaan even een paar uurtjes slapen en hun moeten naar het engels-college op de universiteit. We spreken af dat we vanavond om 8 uur nog even wat gaan drinken. We eten nog wat in een nep-europees-steakhouse en doen zonder veel problemen een lekker dutje!! Om 8 uur lopen we de lobby van het hotel in en de meisjes staan al te wachten. We gaan naar hetzelfde restaurant / barretje waar we gisteren gezeten hebben, die bierprijs stond ons wel aan, en zitten weer op de vaste plekken. Na wat biertjes willen we wel weer wat eten maar laten we eens gek doen, laten we onze gasten eens laten bestellen. We zeggen dat we echt chinees eten willen, wat hun ook lekker vinden. Nou dat hebben we geweten, er komen schalen met dingen die ik echt nog nooit heb gezien, maar toch, hun beginnen te smullen, dan wij ook maar. Na een flinke tijd op een stukje vlees gekauwd te hebben wat maar niet kleiner wil worden vraag ik maar eens wat het is. Het lijkt wel rubber of zoiets, maar ze zeggen dat het in een koe zit. Juist, vlees??? Nee, geen vlees antwoorden ze, maar.. wat dan? Het blijkt de darmen van een koe te zijn. Lekker hoor. Ze vertellen nog wat "lekkere" dingen over het eten en opeens bestellen we nog maar een biertje. Honger hebben we niet echt meer.  Na het eten en drinken hebben we een gesprekje over waar en hoe ze wonen en ze nodigen ons uit om thee te drinken in hun huis?? OK, en we komen in een huis waar zelfs ik het geen week vol zou houden. Het is een klein appartementje waar alle wanden wit geverft zijn zonder decoratie, de inrichting is alles in een hoek zetten, ze wonen er met 4 studenten, op elke kamer (3x2 meter) slapen er 2, zelfs ik vind het een beetje rotzooi, en het ergste van alles: een gat in de grond, niet eens een lekkere POT!!! Maar ja, we drinken een kopje thee, praten wat met hun en de andere 2 huisgenoten en gaan maar weer terug naar ons favoriete barretje. Drinken nog een biertje, de eigenaar komt al snel met een fles van die "rijst-benzine" maar die slaan we vanavond toch maar even over. Het is inmiddels al 0.00, tijd om het lekkere bed eens op te zoeken.   18 november, zaterdag De trein vertrekt om 12.30 dus zijn we al weer vroeg uit bed. Even uitchecken en de straat op om een taxi aan te houden. Er stopt een busje met taxi erop die volgens ons rechtstreeks van de sloop af komt rijden. Alles wat overbodig is aan een auto is erafgehaald.  We stappen in, laten ons met 30 km per uur naar het station brengen waar we weer opgewacht worden door onze fan-club van chinesen.  Gelukkig hebben we de kaartjes al en vinden, jawel, in 1 keer de goede wachtruimte. De trein komt goed op tijd, kan de ns nog wat van leren, maar is wel hardstikke vol. Het is zaterdag en daar hadden we even geen rekening mee gehouden.  Toch vinden we een goed plekje en vragen weer aan conducteur-chinees of hij ons wil waarschuwen als we er zijn. We hebben vandaag gepland om eerst terug naar Guangzhou te gaan en dan vanaf daar de trein naar Hongkong te nemen. Na 2 uurtjes komen in guangzhou aan maar daar komen we er achter dat de trein naar hongkong aan de andere kant van de stad vertrekt en niet vanaf hetzelfde station, dus na een vloek maar de taxi in naar de andere kant. We vinden snel de ticketcounter voor het treintje naar HK en we hebben nog een uur voordat hij vertrekt. We kijken in onze zakken en we hebben nog een paar honderd chinese guldens over en vinden dat we die maar op moeten maken aan een heel goed ontbijt om 15.30. In een chique restaurant bij de wachtplaats voor de trein naar HK worden de biefstukken geserveert, lekker hoor. Nog even de douane door, lief lachen, stempeltje krijgen en de trein in. Dit keer niet zo een luxe maar we zitten tegenover een chinese vrouw en haar kind, die ons de hele treinreis aan heeft gestaard. Gelukkig gaat ze niet huilen en hebben we een rustige treinreis. We lopen het station van Kowloon in HK op en besluiten maar even etienne op te bellen, hij had gezegt dat hij zijn mobiel aan zou houden.Hun moeten vanochtend in HK aangekomen zijn en wij zijn wel benieuwd waar ze zitten?  Wij bellen en inderdaad we krijgen hem aan de lijn. Waar ben je????? ehhh, in Nederland antwoord hij, op weg naar schiphol! Oohh, het blijkt dat wij weer eens fout gerekent hebben, dus zijn we een dag te vroeg naar HK teruggegaan. En hebben dan ook ons ticket verkeert gezet. Nou ja, jammer dan en gaan op weg naar ons oude luxe 1 ster hotelletje. We krijgen weer een mooie "grote" kamer en gaan naar de boulevard om daar wat te gaan drinken. Het is zaterdagavond en lekker weer dus de hele boulevard zit vol met chinezen. We kopen wat te drinken, praten wat met paserende mensen over alles en nog wat en gaan maar weer terug onze kamer opzoeken.  19 november, zondag Om 11 uur gaat de telefoon, het is etienne die net aangekomen is in zijn hotel in Hk. Omdat hij bij de vraag "Waar zitten jullie" antwoord: "ergens tussen die hoge gebouwen", spreken we maar over een uurtje af bij de clocktower. Dat is een bekende plek die op elke toeristische kaart moet staan. Een uur later zien we inderdaad 3 bekende koppen, koert john en etienne staan ons al op te wachten. Leuk om zelfs hier weer bekende tegen te komen. Zij hebben, vliegtuigvoer niet meegerekend, ook nog niet ontbeten en we lopen naar de delifrance. Wij stellen voor om naar een echte chinese rijstbar te gaan, maar dat vinden ze maar niks. Een lekker ontbijt gehad en we gaan maar even naar hun hotel. Onze tassen liggen nog in het andere hotel, maar dat is volgens ons niet zo betrouwbaar dus willen we ze bij hun in de kamer zetten.  Ze vinden dit geen probleem en ze hebben een echte grote luxe kamer dus in de weg staat hij toch niet.  Roy en ik eten nog even vlug de fruitmand van hun kamer op, ook aan de vitamines denken, en gaan samen  met etienne naar ons bijna zo luxe hotel. Koert en John gaan even bijslapen van de jetlag en wij lopen nog even een extra rondje om etienne de stad te laten zien. De tassen staan er gelukkig nog en lopen zwaarbepakt de straten van HK weer door. Hun hotel is gelukkig maar een paar straten verder dus ver sjouwen is niet nodig. Koert en John liggen inderdaad lekker te pitten en ed besluit zich er maar bij aan te sluiten. Wij willen nog wel even wat internetten dus dat komt goed uit. We spreken 2 uur later weer af en gaan naar de bibliotheek waar gratis internet blijkt te zijn. We moeten eventjes wachten maar inderdaad, gratis internet en we maken er even gebruik van. Wel worden we na 1,5 uur weggestuurd omdat je eigenlijk maar een half uurtje mocht, jammer. Terug naar hun hotel lopend lijkt het ons wel een leuk idee om met zijn vijfen de Victoria-Peak te gaan bekijken. Het is helder weer en zo heb je gelijk een perfecte indruk van de stad.  Ze vinden het ook een goed idee en nemen de ferry naar Hongkong-Island. Een half uurtje later zijn we op de peak waar we echt een mooi uitzicht hebben. We kunnen jammergenoeg niet zo lang blijven omdat om 23:30 ons vliegtuig naar Melbourne vertrekt. We eten snel wat en gaan maar weer terug naar het "marco polo hotel".  Nemen een douche en gaan met de bus naar het vliegveld. Op het vliegveld vertrekt op hetzelfde tijdstip ook nog een vliegtuig naar Amsterdam, een paar nederlanders vragen ons of wij het jammer vinden dat onze vakantie erop zit?? Neee, die gaat lekker pas beginnen!!!  We gaan nog wat drinken en omdat onze HK-dollartjes op moeten gaan we maar aan de extreem dure heinekens. Bij het barretje staat een stand waar je gratis kunt internetten dus maken we daar maar weer even gebruik van. We vergeten een beetje de tijd en 10 min. voor vertrek lopen we snel richting de gate, die bevindt zich natuurlijk weer helemaal achteraan. Tijdens onze tocht naar de gate horen we onze stemmen door het vliegveld gaan, of "mister vaonpoanheiols and mister bouaers" zich met veel spoed naar de gate willen begeven.  Ze zijn inderdaad een beetje boos als we daar aankomen maar we worden toch ingeladen.  Als we in het vliegtuig zitten blijkt dat er een of andere storing is, waardoor we nog 2 uur aan de grond moeten blijven. Gelukkig gaan we na die 2 uur wel daadwerkelijk de lucht in maar de vliegreis is maar niks. We zitten bijna achterin het toestel en ik denk dat ze bij het inschoeven van de stoelen een verkeerde berekening hebben gemaakt waardoor er achter haast geen ruimte meer is. Maar ja, zitten films kijken en in slaap vallen.   20 november, maandag De vliegreis was echt verschikkelijk, de ergste die ik ooit gehad heb. Slapen ging niet, goed en lekker zitten ging niet en de films had ik al gezien. Maar toch, we zijn in melbourne aangekomen. We pakken onze tasjes en lopen een barretje binnen om even te bespreken wat we gaan doen. Er is een tourist-information op het vliegveld en die geeft ons wat telefoonnummers van goedkope hotelletjes en hostels. We bellen er een paar en vinden een goede in de stad met een leuke prijs. Nemen de bus naar het centrum en na 10 min. lopen komen we bij ons nieuwe onderkomen aan. Niet zo luxe en alles, maar wel een bar eronder en een schoon bed. Eindelijk in de zon, dus snel de korte broek weer aan en naar buiten om de stad in te gaan. Na 5 min. buiten gaat het waaien en regenen. Weer naar binnen om de lange broek te halen, lekker zeg.. We lopen de stad door, eten wat, bekijken wat gebouwtjes en zien een internet-cafe. Roy moest nog even iets regelen i.v.m. zijn sollicitatie in Tokyo en gaat effe mailen. Er hangt een prikbord met advertenties en daar werp ik mijn aandacht maar op. Er staan daar ook auto's te koop en ik zoek verder of er misschien een campertje bij staat, en ... jawel een goede beschrijving erbij dus schrijf ik het nummer maar even op. Alleen de vraagprijs is wat aan de hoge kant, maar daar valt denk ik wel over te praten. Roy is klaar met zijn werk en we bellen het nummer van de advertentie even op, en... hij is nog niet verkocht. We maken nog voor diezelfde dag een afspraak en we treffen elkaar een paar uur later op een parkeerterein. Ze komen aanrijden en de camper/bussie ziet er zelfs nog beter uit dan we gedacht hadden. Maken een sociaal praatje met de eigenaren, een engels paartje Marcus en Kate en het blijkt dat ze hem 3 maanden geleden van een dealer gekocht hebben. Hij ziet er nog goed uit met werkende koelkast en toeter. Omdat wij allebij helemaal niks van auto's weten en hem al zouden willen kopen als alleen de toeter het zou doen maken we een afspraak voor morgen. Morgen is etienne ook in melbourne en hij weet alles van auto's dus dat is wel makkelijk. Aan het eind van ons gesprek beginnen we toch maar even over de prijs, dat we die toch wel een beetje hoog vinden en zonder dat we er meer over zeggen dalen ze al tot een bedrag wat wij vooraf als max. zouden willen geven. Dus dat zit wel goed. We gaan hierna terug naar ons hotel om in de bar even wat te drinken, eten en mede-hotelgasten te ontmoeten. We zitten naast 2 Nieuw-zeelanders die in melbourne een paar maanden werken, wel interessant maar na een paar biertjes gaan we toch maar ons stapelbed opzoeken.   Het is inderdaad wat veel maar in Australie hebben we niet echt veel gedaan, alleen maar genikst. Dus de volgende zijn niet zo lang. Als je nu nog op de pot zit, kun je NU je billen afvegen!!! Groetjes Roy en Olger _____________________________________________________________________________________